Karaman’ın o keskin ayazlı, taş duvarların arasından esen sert rüzgarlı bir sonbahar sabahıydı. Gökyüzü kurşuni bir renge bürünmüş, uzaktaki Karaman Kalesi’nin eteklerine doğru sis çökmüştü. Şehrin ara sokaklarında, toprak kokulu yollarda okuluna yürümeye çalışan çocukların ayak sesleri yankılanırdı. İşte o yollardan biri, yüreğinde silinmez izler bırakan o evin önünden geçerdi.
Eski, taş ve kerpiç karışımı, bahçe duvarı tel örgüyle çevrili müstakil bir ev vardı o köşede. Penceresi doğrudan sokağa bakan o evde, yaşlı bir teyze yaşardı. Saçları ak, yüzü yılların ve çilelerin derin çizgileriyle örtülü bu kadın, her sabah erkenden pencereye gelir ve gün batımına kadar oradan ayrılmazdı.
Ama onun penceredeki duruşu sıradan bir bekleyiş değildi; sokağın gidişatını, oradan geçenlerin telaşını değiştiren bir yankıydı.
Okula giden çocuklar, işine gücüne koşan esnaf, yoldan geçen yabancılar... Herkes o tel örgülü pencerenin önüne geldiğinde adımlarını gayriihtiyari yavaşlatırdı. Çünkü içeriden, o yaşlı kadının göğsünden kopup gelen o tek kelime bütün sokağı kaplardı:
“Ekmek!”
Ama bu, kimseden bir lütuf, nazik bir yardım dilenme tonunda değildi. Sesten ziyade, ruhun derinliklerinden taşan, sabahtan akşama kadar bıkmadan, usanmadan, adeta dünyaya bir isyan gibi tekrarlanan ham bir feryattı. Tokluktan değil, yokluktan ve belki de hayatın unuttuğu bir köşede kalmışlığın verdiği o kimsesiz öfkeden doğan bir ses... Kimi zaman sokağın sakinleri bu sesten rahatsız olur, kimi zaman çocuklar korkarak adımlarını hızlandırır, kimi zaman da kimse yüzüne bile bakmadan geçip giderdi. O ise rüzgara, soğuğa ve sokağın kayıtsızlığına inat bağırmaya devam ederdi: “Ekmek!”
Yıllar birbirini kovaladı. O yoldan geçen çocuklar büyüdü, delikanlı oldu, kimisi şehirden göçtü, kimisi o yollarda iz bırakmaya devam etti. Ancak o tel örgülü pencerenin önünden her geçişte, kulaklarda hep aynı ses çınladı durdu.
Günlerden bir gün, aradan yıllar geçtikten sonra, o mahallenin sokaklarında yine aynı adımlarla yürüyen o eski çocuk, yaşlı teyzenin evinin önünden geçti. Pencere bu kez sessizdi. Tel örgüler paslanmış, bahçedeki yabani otlar büyümüş, evin o hüzünlü sessizliği havayı kaplamıştı.
Mahalleden yaşlıca bir komşuya merakla sordu: "Eyvah, ne oldu o teyzeye? Uzun zamandır o sesi duymuyorum."
Komşu derin iç çeker, başını sallar ve Karaman’ın o kadim zamanlarına ait acı ama bir o kadar da insanı sarsan gerçeği fısıldar:
"O mu?.. O zavallı kadın, yıllar önce kıtlık ve yokluk yıllarında dokuz çocuğunu birden ardı ardına hastalıktan ve açlıktan kaybetmiş. Akli dengesini o büyük acıyla orada, o pencere kenarında yitirmiş evladım. O 'ekmek' diye bağırdığında, aslında ekmek istemiyordu... O, toprağa verdiği yavrularına, hayattan koparılan parçalarına yanıyordu. Acısını kelimelere dökemediği için, diline bir tek o en temel yokluk dolanmıştı. Bütün ömrü, o pencere demirlerine tutunarak 'ekmek' diye haykırmakla geçti; ama asıl açlığı karın doymasıyla değil, evlat kokusuyla bitecek bir açlıktı..."
O an, sokağın o soğuk rüzgarı bir kat daha üşüttü yüreği. Meğer her gün sabahtan akşama kadar duyulan o hoyrat ve yankılı ses, bir annenin kalbindeki sönmeyen cehennemin ateşiyMiş. İnsanların "delidir" deyip geçtiği o parmaklıklar ardındaki silüet, aslında evlat acısıyla kavrulan ama sesini kimselere duyuramayan feryat figan bir yürek sesİymiş.
Karaman'ın o eski sokaklarında şimdi ne o ses kaldı ne de o ev... Ama rüzgar ne zaman o köşeden esse, o tel örgülü pencerenin önünden geçenlerin kulağına hala incecik, derinden gelen o ses düşer:
“Ekmek...”
Ve o ses, dinleyen herkesin kalbinde zamansız ve derin bir sızı olarak sonsuza kadar yankılanmaya devam







