Sabahın ilk ışıkları henüz şehre düşerken, apartmanın dördüncü katındaki evin salonunda sessizlik hakimdi. Mutfaktan gelen hafif çay kaşığı sesinin dışında, zaman neredeyse durmuş gibiydi. Selim, otuz yıllık hayat arkadaşı Ayşe’yi uyandırmamak için ayaklarının ucuna basarak mutfağa geçti. Tezgahın üzerine bırakılmış ilaç kutularına, alt değiştirme bezlerine ve özenle hazırlanmış beslenme programına baktı. Derin bir nefes aldı; o nefes, her sabah göğsüne oturan o ağır, tanıdık yükün ve tarifsiz bir kabullenişin özetiydi.
Salona döndüğünde, yatak odasının kapısı aralandı. On iki yaşındaki oğlu Kerem oradaydı. Kerem, doğuştan gelen serebral palsi nedeniyle yürüyemiyor, dünyayı kendi sessiz ve masum bakışlarıyla anlamlandırmaya çalışıyordu. Selim, oğlunu gördüğü anda yüzündeki tüm yorgunluk çizgileri silindi, yerini koşulsuz bir gülümsemeye bıraktı.
"Günaydın benim güzel oğlum, günaydın dev çınarım," dedi, sesindeki o tok ve güven veren tonla.
Kerem, babasının sesini duyar duymaz başını çevirdi, gözlerinde aydınlanan o ışıltıyla neşeyle mırıldandı. Selim, oğlunu kucakladığı gibi tekerlekli sandalyesine yerleştirdi. Bu hareket, yılların kas hafızasıyla yapılmış kusursuz bir ritüeldi.
Toplumun Görünmeyen Yüzü
Engelli bir çocuğun olduğu evlerde, annelerin fedakarlığı ve mücadelesi genellikle ilk fark edilen, en çok konuşulandır. Ayşe, günün yirmi dört saati Kerem’in fiziksel bakımıyla, hastane randevularıyla, ilaç saatleriyle boğuşur; bir annenin o devasa, sarıp sarmalayan şefkatiyle evin merkezinde bir güneş gibi parlar.
Peki ya babalar?
Selim gibi babalar genellikle gölgede kalır. Toplumun onlara biçtiği "güçlü olmak zorunda" rolü, içlerindeki fırtınaları dışarıya yansıtmalarına izin vermez. Selim de uzun yıllar boyunca duygularını içine atmıştı. Kerem’e ilk teşhis konulduğu geceyi hatırladı. Hastane koridorunda duvarlara tutunarak sessizce ağladığı o anı... "Neden?" diye sormuştu içinden, "Benim oğlum neden koşamayacak, neden bana 'baba' derken sesi dünyayı sarsamayacak?"
Ancak bir babanın sevgisi, anneliğin o sarıp sarmalayan şefkatinden farklı ama bir o kadar da hayati bir işleve sahipti: Düünyaya açılan köprü olmak.
Kerem büyüdükçe, dış dünyanın ne kadar acımasız ve engellerle dolu olduğunu Selim çok daha net fark etmeye başladı. Sokaklar rampasızdı, insanlar bakışlarıyla yargılayabiliyordu, oyun parkları Kerem gibi çocuklar için tasarlanmamıştı. İşte tam o noktada Selim, sadece bir baba değil, oğlunun zırhı ve mimarı olmaya karar verdi.
Akşam işten yorgun argın döndüğü saatlerde bile yorulmak nedir bilmezdi. Kerem’in tekerlekli sandalyesiyle sokağa çıkmak, sadece bir yürüyüş değil, her seferinde dünyayla yapılan küçük bir meydan okumaydı. Selim, oğlunu omzuna alıp sahilde yürütürken Kerem’in ellerinin rüzgara değmesini sağlardı. “Bak oğlum,” derdi her defasında, “Bu deniz bizim, bu gökyüzü bizim. Kimse seni bu dünyadan dışarıda tutamaz.”
Kerem, babasının omuzlarındayken dünyanın en yüksek yerindeymiş gibi hissederdi. Çünkü biliyordu ki babasının sırtı, sırtını yaslayabileceği en sağlam dağdı.
Yıllar hızla akıp geçti. Kerem on iki yaşına basmıştı. Artık fiziksel olarak büyümüş, Selim için onu taşımak eskisi kadar kolay olmasa da, babasının yüreğindeki güç katbekat artmıştı.
Bir pazar öğleden sonra, bahçede oturuyorlardı. Ayşe mutfakta işlerini hallederken, Selim Kerem’in tekerlekli sandalyesinin yanına çömeldi. Kerem, elindeki yumuşak renkli topu babasına uzatmak istedi ama kaslarının istemsiz hareketiyle top yere düştü. Genç çocuğun gözlerinde anlık bir hayal kırıklığı ve öfke belirdi; tekerlekli sandalyesinin kollarını sıkarak derin bir nefes üfledi.
Selim, oğlunun o kilitlenmiş ruhunu okuyabildi. Hiç düşünmeden yere, çimlerin üzerine oturdu. Bacaklarını bağdaş kurdu ve Kerem’in ellerini avuçlarının içine aldı.
"Üzülme evlat," dedi, gözlerini Kerem’in gözlerinin içine dikerek. "Mükemmel olmak zorunda değiliz. Hayatın kurallarını biz koymuyoruz belki ama bu oyunu nasıl oynayacağımıza birlikte karar veriyoruz. Sen benim bu hayattaki en büyük gururumsun. Senin kalbinin güzelliği, başkalarının koşabildiği tüm yollardan daha kıymetli."
Kerem, babasının sıcak avuçlarında ellerinin gevşediğini hissetti. Yüzüne yayılan o tatlı tebessüm, Selim’in tüm yorgunluğunu bir anda silip süpürdü.
Bir Babanın İzi
Engelli bir çocuğun dünyasında annenin emeği ne kadar devasa ve hayat kurtarıcıysa, bir babanın bıraktığı iz de o kadar derin ve ufuk açıcıdır. Anne eve hayat verir, baba ise o evi koruyan duvarlar ve dış dünyaya açılan kapı olur.
Kerem, belki hiç yürüyemeyecekti, belki hiç uzun cümleler kuramayacaktı; ama babasının gözlerindeki o koşulsuz kabulü, omzundaki güveni ve yüreğindeki sevgiyi ömrü boyunca taşıyacaktı.
Güneş batarken, Selim oğlunu yeniden kucağına alıp içeriye taşırken içinden gülümsedi. O, sadece engelli bir çocuğun babası değil; dünyaya sevgiyle tutunmayı öğreten, kökleri derinde, dalları göğe uzanan ulu bir çınar olduğunu bir kez daha çok iyi biliyordu.
Bu hikâye, engelli evlatlarının arkasında sessiz birer dağ gibi duran, sevgisini kelimelerle değil ömürleriyle gösteren tüm fedakar babalara ithaf olunmuştur.
