Unutmak, İnsan bazen hatırladıklarıyla yaşar, bazen de unuttukları sayesinde ayakta kalır. Allah’ın insana verdiği en büyük nimetlerden biri hafızadır; ama belki de bir diğeri unutabilmektir. Çünkü insan her acıyı ilk günkü gibi taşısaydı, her ayrılığı yeniden yaşasaydı, her ölümü kalbine saplı bir hançer gibi hissetseydi bu dünya çekilmez olurdu.
Düşünün…
Bir evladını toprağa veren annenin acısı hiç hafiflemeseydi…
Bir eşini kaybeden insan her sabah aynı yangınla uyansaydı…
Bir baba mezar taşına her baktığında ilk günkü gibi yıkılsaydı…İnsan aklını koruyabilir miydi?
İşte bazen unutmak, Rabbimizin kuluna verdiği bir merhamettir.
Unutmamak ise, Ama her şeyi unutmak da doğru değildir. Çünkü bazı şeyler vardır ki unutulursa insan insanlığını kaybeder.
Mesela iyiliği unutmayacağız…Bize zor günümüzde bir bardak su verenin hatırını unutmayacağız. Kapımızı çalan garibi, omzumuza dokunan dostu, elimizden tutan vefalı insanları unutmayacağız. Çünkü vefa, imanın sessiz kardeşidir.
Bugün ne yazık ki insanlar yapılan iyiliği çabuk unutuyor, yapılan bir hatayı ise yıllarca kalbinde taşıyor. Oysa dinimiz affetmeyi büyüklük saymıştır. Peygamber Efendimiz (sav), kendisine taş atanları bile affetmiş, kendisine kötülük edenler için bile dua etmiştir.
Demek ki unutulması gereken şeyler vardır:
Kin…Nefret…Kırgınlık…Dünya hırsı…Geçmişin yarası…
Ama unutulmaması gerekenler de vardır:
Anne hakkı…Baba duası…Yetim gözyaşı…Kul hakkı…Ölüm…
Evet, ölüm unutulmamalıdır. Çünkü ölümü unutan insan dünyayı sonsuz sanır. Makam için kırar, para için ezer, menfaat için dostunu satar. Halbuki her mezar taşı sessizce aynı cümleyi söyler:
“Bir zamanlar bende senin gibiydim. Yarın sende benim gibi olacaksın . Öyleyse Oku bir Fâtiha …”
Bugün elimizde olan mal da makam da gençlik de güzellik de bir gün toprağa karışacak. Geriye ne kalacak biliyor musunuz? Bir dua… Bir iyilik… Bir güzel söz… Bir yetimin başını okşayan merhametli bir el…
İnsan bazen unutarak iyileşir, bazen hatırlayarak olgunlaşır.
Ama en tehlikelisi şudur: İnsanın Rabbini unutması…
Çünkü Allah’ı unutan insan, önce vicdanını kaybeder. Sonra merhametini… Sonra insanlığını…
Bu yüzden hayatın içinde neyi unutacağımızı da neyi unutmayacağımızı da iyi bilmeliyiz.
Acıyı unutalım ki yaşayabilelim…İyiliği unutmayalım ki insan kalabilelim…Ölümü unutmayalım ki ahireti hatırlayabilelim… Allah’ı unutmayalım ki yolumuzu kaybetmeyelim…
