İlahi Adaletin Zamansız Yankısı: "Alma Mazlumun Ahını..."
İnsanlık tarihi boyunca güç, her zaman el değiştiren ama gücü elinde bulunduranı çoğunlukla körleştiren bir unsur olmuştur. Güçlü olanın zayıfı ezdiği, haklının değil sesinin tonu yüksek çıkanın kazandığı anlarda, insanlık vicdanı her zaman sığınacak bir liman aramıştır. İşte Türkçenin ve Anadolu irfanının bu arayışa verdiği en net, en ,sarsılmaz cevap iki mısrada gizlidir: “Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste.”
Bu söz, sadece sıradan bir beddua ya da teselli cümlesi değildir; evrensel bir adalet yasasının, sosyolojik bir gerçeğin ve insan vicdanının ortak çığlığının özetidir.
Mazlumun Silahı: "Ah" Etmek
Sözlük anlamıyla mazlum, haksızlığa uğramış, eli kolu bağlanmış, kendini savunacak gücü olmayan kişi demektir. Karşısındaki gücün büyüklüğü karşısında yapabileceği hiçbir şey kalmayan insanın son sığınağı kalbidir. İşte o kalpten kopup gelen kopuşa, o derin nefese "ah" denir.
Kültürümüzde mazlumun ahının doğrudan göğe yükseldiğine, arada hiçbir perdenin olmadığına inanılır. Çünkü mazlum, dünyevi tüm kapılar yüzüne kapandığı için mutlak adalete sığınmıştır. Onun "ahı", fiziksel bir yumruktan ya da hukuki bir davadan çok daha güçlü bir manevi enerji taşır.
Zamanın Adaleti: "Aheste Aheste"
Yazının ve bu atasözünün en can alıcı noktası belki de burasıdır: Aheste aheste. Yani yavaş yavaş, sindire sindire, zamana yayılarak...
İnsanoğlu acelecidir. Bir haksızlığa uğradığında, zalimin hemen o an cezalandırılmasını, tahtının hemen o saniye yıkılmasını ister. Ancak hayatın ve ilahi adaletin çarkları her zaman bizim istediğimiz hızda dönmez. Zalim, yaptığı haksızlığın yanına kâr kaldığını sandığı, gücünün zirvesinde olduğu ve pervasızca gülümsediği bir dönem yaşayabilir. İşte "aheste aheste" vurgusu, tam da bu yanılsamaya bir panzehirdir.
Adalet acele etmez, ama asla da unutmaz. Zalimin cezası birden değil, hayatının hiç beklemediği bir anında, ilmek ilmek örülerek gelir. Öyle bir gelir ki, kişi nereden vurulduğunu, hangi gözyaşının bedelini ödediğini anlamakta zorlanır. Bu yavaşlık, aslında cezanın ağırlığını artırır; çünkü zamana yayılan bir çöküş, ani bir yıkımdan çok daha öğretici ve sarsıcıdır.
Karma, İlahi Adalet ve Evrensel Denge
Bu kavram sadece bizim kültürümüze has da değildir. Doğu felsefelerindeki "Karma" inancı ya da batı dünyasındaki "Ne ekersen onu biçersin" felsefesi de aynı kapıya çıkar. Evren bir denge üzerine kuruludur. Birinin canını yakan, sistemde bir gedik açar ve o gedik, günün birinde o canı yakanın kendi hayatını yutacak bir girdaba dönüşür.
Bugün dünyada yaşanan küresel haksızlıklara, güç savaşlarına, ezilen halklara ve bireysel hayatlarımızdaki haksızlıklara baktığımızda bu sözün doğruluğunu defalarca görürüz. Tarih, gücünün doruğundayken mazlumların çığlığına kulak tıkayan ve sonu tarihin çöplüğünde biten liderler, patronlar ya da zorbalarla doludur.
Sonuç: Vicdanın Güvencesi
"Alma mazlumun ahını, çıkar aheste aheste" sözü, zalime bir uyarı, mazluma ise bir tesellidir. Gücü elinde tutana "Kendine gel, sonsuza kadar sürmeyecek" derken, kalbi kırık olana "Müsterih ol, hesap kapanmadı" mesajını verir.
Sonuç olarak; hayat sahnesinde roller değişebilir, güç el değiştirebilir. Ancak değişmeyen tek şey, haksız yere akıtılan bir damla gözyaşının bile yerde kalmayacağı gerçeğidir. Bu yüzden insan olmanın ilk kuralı, arkamızda kırık kalpler ve "ahlar" bırakmadan, adaleti ve merhameti gözeterek yürüyebilmektir. Çünkü o ah, er ya da geç sahibini bulur
