Aileyi Ayakta Tutmak mı, Ekonomik Mecburiyet mi?

Bir süredir kamuoyunda “Aile Yılı” söylemleri öne çıkarılıyor. Aileyi korumaya yönelik mesajlar veriliyor, toplumsal değerlerin öneminden bahsediliyor. Ancak sahadaki gerçeklere bakıldığında farklı bir tabloyla karşılaşıyoruz. Çünkü bugün Türkiye’de milyonlarca insan için mesele artık tercih değil, geçim meselesi haline geldi.

Son günlerde gündeme gelen kadın TIR şoförü projesi de bu tartışmaları yeniden alevlendirdi. İddialara ve basında yer alan haberlere göre, Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı kadın TIR şoförü sayısını artırmaya yönelik bir çalışma başlattı. Tanıtım programına Ulaştırma Bakanı’nın da katıldığı ifade edildi.

Elbette mesele “kadın çalışsın mı, çalışmasın mı” gibi sığ bir tartışma değildir. Kadınların her sektörde yer alabilmesi modern toplumların doğal bir gerçeğidir. Ancak burada asıl konuşulması gereken konu, insanların hangi şartlar altında bu mesleklere yönelmek zorunda kaldığıdır.

Çünkü uzun yol şoförlüğü gibi meslekler günlerce evden uzak kalmayı gerektiriyor. Anne çocuğundan, eş ailesinden ayrı düşüyor. Aynı durum erkekler için de geçerli. Türkiye’de artık milyonlarca aile, tek maaşla geçinemediği için hem annenin hem babanın ağır çalışma şartları altında yaşam mücadelesi verdiği bir düzene sürüklenmiş durumda.

Sonra dönüp “neden doğum oranları düşüyor, neden gençler evlenmiyor, neden aile yapısı zayıflıyor?” diye soruyoruz.

Oysa cevap çok açık.

Bugün gençler yalnızca evlenmekten değil, gelecek kurmaktan korkuyor. Kiralar yükseliyor, alım gücü düşüyor, hayat pahalılığı her geçen gün artıyor. İki kişinin çalıştığı evlerde bile ay sonu zor gelirken, genç kuşak evlilik ve çocuk fikrine ekonomik kaygıyla yaklaşıyor.

Doğum oranlarının düşmesinin temel nedeni çoğu zaman iddia edildiği gibi “özgürleşme” değil; güvensizliktir. İnsanlar yarına güvenemiyor.

Diğer taraftan eğitim sistemi de ayrı bir çıkmaz üretiyor. Üniversite sayısı arttı ama nitelikli meslek sahibi genç sayısı aynı oranda artmadı. Sanayi kaynakçı, teknisyen, çırak ararken; yüz binlerce genç diploma ile işsiz geziyor. Meslek liseleri yıllarca geri plana itildi, üretim kültürü zayıfladı.

Bugün sosyal medyanın oluşturduğu “kolay hayat” algısı da gençleri üretimden uzaklaştırıyor. Herkes masa başı iş istiyor ama üretim yapan insan sayısı giderek azalıyor.

Kadın meselesine gelirsek…

Kadını yalnızca iş gücü olarak görmek de yanlıştır, onu sadece ev içine hapsetmeye çalışan anlayış da.

Ancak unutulmaması gereken başka bir gerçek daha var: annelik büyük bir emektir. Ev hanımlığı küçümsenecek bir iş değildir. Bir evi ayakta tutmak, çocuk yetiştirmek, nesil inşa etmek çoğu zaman maaşı olmayan en ağır sorumluluklardan biridir.

Bu yüzden ev hanımlarına sosyal güvence sağlanması, ekonomik destek verilmesi ve aile kurumunun güçlendirilmesi gerektiğini savunan görüşler toplumda giderek daha fazla karşılık buluyor.

Çünkü güçlü devlet sadece savunma sanayisiyle, yollarla ya da binalarla kurulmaz. Güçlü devlet; umutlu gençliğiyle, üretim yapan toplumuyla, adalet duygusuyla ve sağlam aile yapısıyla ayakta kalır.

Türkiye’nin bugün asıl ihtiyacı; insanları mecburiyetler arasında sıkıştıran düzen yerine, aileyi koruyan, üretimi artıran, gençlere gelecek umudu veren bir sosyal ve ekonomik denge kurabilmektir.