Karaman’da bir iş ilanı…
Kontenjan: 45 kişi.
Başvuru sayısı: 14 bin 817.
Evet, yanlış okumadınız Karaman Eğiim ve Araştırma Hastanesine İŞ-KUR aracılığı ile alınacak 45 temizlik görevlisi kadrosu için 14 bini aşkın başvuru yapıldı. Başvuru yapanların çoğunluğu lise ve üniversite mezunu. Her bir kişilik kadro için 329 kişi yarışacak. İşin niteliği, maaşı, sosyal güvencesi ya da zorluk derecesi tartışılmaksızın; bu tablo, Karaman’da –ve elbette ülke genelinde– derinleşen bir sorunun adeta sessiz bir çığlığıdır.
Bir iş umuduyla başvuran binlerce insan, yalnızca bir gelir kapısına değil, aynı zamanda hayata tutunmaya, geleceğini güvence altına almaya, “ben de varım” demeye çalışıyor. Bu, yalnızca bir alım haberi değil; sosyolojik, ekonomik ve hatta psikolojik bir alarmdır.
Bir yanda noter huzurunda çekilecek bir kura, diğer yanda belirsizlik içinde umutla bekleyen on binlerce kişi…
Kura adaletin ve eşitliğin temsili mi olacak, yoksa geçtiğimiz ay Özel İdare alımında gündeme gelen “torpil” iddiaları bu süreçte de mi gölgede kalacak, hep birlikte göreceğiz.
Bugün iş için başvuran binlerce insanın yaşadığı şey, sadece bir “başvuru” süreci değildir. Bu, çaresizlikle karışık bir mücadeledir. Bir e-devlet şifresiyle başlayan, bir umutla yapılan başvurunun arkasında belki aylarca iş arayan, evine ekmek götürmekte zorlanan insanlar vardır.
İstatistik gibi duran bu rakamlar, aslında yaşam öyküleridir.
Her kura, bir aileye umut; her dışarda kalan isim, bir hayal kırıklığı demektir.
Umarım bu alım süreci, şeffaflık ve hakkaniyet ilkeleri çerçevesinde yürütülür. Çünkü bu ülkede insanlar artık sadece işe değil, adalete de muhtaç hale geldiler.
Ve bu tablo, torpil değil liyakat arayanların haklı feryadıdır.
