Bir zulüm düzeni vardır ki, kendini demokrasi diye sunar.
Bir çürüme vardır ki, insan hakları ambalajına sarılır.
Bir günah vardır ki, “özgürlük” adıyla meşrulaştırılır.
Epstein dosyası işte bu düzenin adıdır.
Bu mesele birkaç sapığın, birkaç yozlaşmış elitin karanlık suç hikâyesi değildir. Bu dosya; gücün ahlâkı nasıl ezdiğinin, paranın hukuku nasıl kilitlediğinin, medyanın gerçeği nasıl boğduğunun belgesidir. Ve daha acısı şudur: Bu düzenin merkezinde kendini “medeniyet” diye pazarlayan Batı vardır.
Kur’an açık konuşur:
“Bir toplum kendini bozmadıkça Allah onların durumunu değiştirmez.” (Ra’d, 11)
Bugün bozulan sadece bireyler değil; sistemdir. Hukukun, siyasetin ve medyanın birlikte işlediği bir günah makinesi kurulmuştur. Güçlü olan korunur, zayıf olan ezilir. Suç “elitler” için ayrı, sıradan insanlar için ayrıdır.
Batı’nın hukuku artık adalet üretmiyor; dokunulmazlık üretiyor.
Devlet, hakem olmaktan çıkmış; suç ortaklarını koruyan bir kalkana dönüşmüştür.
Ahlâk ise yalnızca güçsüzlere dayatılan bir zincirdir.
İşte bu yüzden ekranlarda demokrasi nutukları atanlar, dosyalar açıldığında susar.
İşte bu yüzden insan haklarından bahsedenler, konu kendi elitlerine gelince kör olur, sağır olur.
İşte bu yüzden adalet, sadece kimin yargılanmadığıyla ölçülür hâle gelir.
İslam, adaleti böyle tanımlamaz.
“Ey iman edenler! Kendinizin, anne-babanızın ve yakınlarınızın aleyhine de olsa adaleti ayakta tutan kimseler olun.” (Nisâ, 135)
Ama bugünkü dünya düzeninde adalet; güçlünün lehine, zayıfın aleyhine işleyen bir prosedürdür. Bu artık bir hukuk düzeni değil; ahlaksızlığın kurumsallaşmış hâlidir.
Epstein dosyası bize şunu gösterdi:
Bu sistemde çocuklar meta, kadınlar pazarlık konusu, insan onuru ise harcanabilir bir ayrıntıdır. Ve bütün bunlar olurken “özgürlük”, “demokrasi”, “çağdaşlık” kelimeleri süs olarak kullanılır.
Bu bir iflastır.
Sadece hukukun değil, medeniyet iddiasının iflasıdır.
İslam’a göre bir toplumun çöküşü bombalarla başlamaz; ahlâkla biter.
Zina meşrulaştığında, zulüm sıradanlaştığında, güç ilahlaştırıldığında…
Çöküş çoktan başlamıştır.
Bugün dünya “güven” üzerine değil, ifşa üzerine ayakta duruyorsa;
Bu düzen zaten çökmüştür. Sadece enkazı görünür hâle gelmiştir.
Gerçek adalet; dosyaların açılmasıyla değil, zihniyetin değişmesiyle mümkündür.
Gerçek demokrasi; sandıkla değil, ahlakla ayakta durur.
Gerçek medeniyet; gücü kutsayan değil, emaneti merkeze alan bir anlayışla kurulur.
Maskeler düştü. Krallar çıplak.
Ve tarih bize şunu defalarca gösterdi:
Ahlâksızlık üzerine kurulan her düzen, sonunda kendi pisliğinde boğulur.
“Zulüm ile abad olanın, akıbeti berbat olur.”
Bu düzen yıkılacak.
Mesele nasıl değil, neyle yerine konulacağıdır.
Eğer yeni bir dünya kurulacaksa;
Onun temeli güç değil, adalet olmalıdır.
Çıkar değil, emanet olmalıdır.
Ve en önemlisi:
Ahlâk, sadece zayıfların yükü olmaktan çıkarılmalıdır.
