Karaman'ın En Sessiz Sorunu

Bu şehirde yaşıyoruz.
Bu şehirde büyüdük.
Ve bu şehrin geleceği üzerine konuşmanın bir sorumluluk olduğuna inanıyoruz.

Her şehrin yüksek sesle dile getirilen sorunları vardır.
Bir de konuşulmayan, fakat herkesin içinde hissettiği meseleler…

Karaman’da son yıllarda en çok dikkatimi çeken konulardan biri, gençlerin sessizce şehri terk edişi oldu. Mezun oluyorlar, iş arıyorlar, bir süre deniyorlar ve ardından başka şehirlere yöneliyorlar. Bu durum ne bir slogana sığdırılabilir ne de tek bir sebebe indirgenebilir.

Karaman’ın en sessiz sorunu olan işsizlik üzerine bir yazı dizisine başlıyorum. Amacım herhangi bir kurumu ya da kişiyi hedef göstermek değil. Aksine, şehir olarak kendimize sormamız gereken temel bir soruyu gündeme taşımak:

Karaman, kendi yetiştirdiği gençleri neden tutamıyor?

Özellikle Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi’nden mezun olan gençlerimizin önemli bir bölümü kariyerini başka şehirlerde kuruyor. Diğer üniversitelerden mezun olan Karamanlı gençler ise neden memleketlerine dönmüyor? Bu yalnızca bireysel bir tercih meselesi değildir; ekonomik yapı, istihdam alanlarının çeşitliliği, ücret dengesi ve kariyer imkânlarıyla doğrudan ilişkilidir.

Bir şehir için en büyük kayıp, yetişmiş insan gücünün başka merkezlere akmasıdır. Çünkü gençler sadece birer iş gücü değildir. Onlar dinamizmdir, üretimdir, yeniliktir ve gelecektir.

Gençlik meselesini konuşmadan şehir vizyonu konuşamayız.
İstihdamı ele almadan kalkınma iddiasında bulunamayız.

Bu nedenle bu dosyada hamaset değil veri konuşacağız.
Suçlama değil analiz yapacağız.
Tepki değil çözüm arayacağız.

Belki de Karaman’ın en sessiz sorunu tam olarak budur:
Gençlerin gidişi yüksek sesle tartışılmıyor, ama etkisi derinden hissediliyor.

Bu yazı dizisi bir eleştiri metni değil, bir şehir muhasebesi olarak okunmalıdır.
Çünkü mesele siyaset değil, gelecek meselesidir.