Bir şehrin ekonomik gücü yalnızca üretim kapasitesiyle ölçülmez. Aynı zamanda yetişmiş insan kaynağını ne ölçüde değerlendirebildiğiyle de ölçülür.
İlk yazının ardından gençlerle yapılan görüşmeler, Karaman’da dikkatle ele alınması gereken bir duruma işaret ediyor: Eğitim ile istihdam arasındaki uyum sorunu.
Karaman Organize Sanayi Bölgesi üretim gücü açısından önemli bir potansiyele sahiptir. Şehir ekonomisi özellikle tarıma dayalı sanayi ve tarım temelli gıda üretim yapısıyla istihdam oluşturmaktadır. Ancak mesele yalnızca “iş var mı?” sorusu değildir. Asıl mesele, nitelikli gençlerin kendi eğitim alanlarında istihdam edilip edilmediğidir.
Sahadan gelen örnekler, mezuniyet alanı ile görev tanımı arasında belirgin farklılıklar yaşanabildiğini göstermektedir. Örneğin dış ticaret alanında lisans ve yüksek lisans eğitimi almış bir genç, ihracat departmanında görev almak üzere başvurduğu bir firmada farklı bir operasyonel birimde işe başlatılabilmektedir. Zaman içinde departman değişikliği yapılacağı ifade edilse de, bu geçiş her zaman gerçekleşmeyebilmektedir.
Bu durum tekil bir örnek olarak görülemez. Benzer geri bildirimler, eğitim–pozisyon uyumunun şehir ölçeğinde tartışılması gerektiğini göstermektedir.
Burada önemli bir ayrımı netleştirmek gerekir:
Bu mesele herhangi bir işletmeyi hedef göstermek değildir. Her kurumun kendi insan kaynakları politikası ve iç işleyişi vardır. Ancak şehir ölçeğinde bakıldığında, nitelikli insan kaynağının eğitimine uygun alanlarda değerlendirilememesi uzun vadeli bir yapısal soruna dönüşebilir.
Eğer üniversite mezunu gençler:
Eğitimine uygun pozisyon bulamıyor,
Kariyer planlamasını şehir dışında yapmak zorunda kalıyor,
Uzun vadeli gelişim imkânını başka merkezlerde arıyorsa,
bu durum yalnızca bireysel tercih olarak değerlendirilemez.
Karaman’da faaliyet gösteren sanayi kuruluşlarının üretim kapasitesi önemli olmakla birlikte, katma değerli üretim ve uzmanlaşmış pozisyon sayısının artırılması şehir için stratejik bir gerekliliktir. Nitelikli istihdam alanlarının güçlendirilmesi, gençlerin şehirle bağını korumada belirleyici olacaktır.
Bu noktada üç temel alan öne çıkmaktadır:
Üniversite–sanayi iş birliğinin kurumsal zemine oturtulması
Kariyer planlamasının sistematik ve şeffaf biçimde yürütülmesi
Katma değerli sektörlerin şehir ekonomisinde payının artırılması
Karamanoğlu Mehmetbey Üniversitesi her yıl farklı disiplinlerde mezun vermektedir. Bu mezunların şehir içinde değerlendirilmesi yalnızca ekonomik değil, aynı zamanda stratejik bir konudur.
Gençlerin şehirde kalması, yalnızca istihdam rakamlarıyla değil; kendilerini geliştirebilecekleri bir ekosistemle mümkündür.
Karaman’ın en sessiz sorunu belki de tam burada yatmaktadır:
İş var, ancak nitelik ile istihdam arasındaki mesafe büyüyorsa; gençlerin şehirle kurduğu bağ zayıflayabilir.
Bu mesele bir eleştiri başlığı değil, bir şehir planlama meselesidir.
Ve çözümü ancak ortak akılla üretilebilir.
